‘Schrijf jij onder een pseudoniem?’
‘Natuurlijk niet, dat doen alleen schijtlijsters die niet tegen kritiek kunnen.’ Marnix tilde een punt van het strandlaken op, waaronder hij zich voor de zon verscholen had. ‘Geef mij ook eens wat van die Cassis.’
‘Dan moet ik eerst die fles open krijgen.’
‘Heb je het al met je handdoek geprobeerd?'
‘Jij hebt makkelijk praten, Marnix Roda…’ Femke boog zich voorover om meer kracht te zetten. ‘…jouw naam staat als een huis en in het buitenland hebben ze er ook geen moeite mee.’
‘Heb ik toch nog íets gehad aan die vader van mij.’

‘Laat mij maar even.’ Benno was opgestaan uit zijn ligstoel. Hij was de enige die er het geld voor over had er een te huren. ‘Waarom drinken jullie die troep? Jullie zijn toch geen kleuters meer.’
‘Alcohol leek me bij deze hitte geen goed idee.’
‘Zolang je er maar genoeg water bij drinkt.’
De frisdrank spoot in het rond bij het losdraaien van de dop. Benno veegde zijn handen af aan zijn zwembroek. Vervolgens gaf hij haar de fles terug.

‘Waarom zou je onder een pseudoniem willen schrijven?’ Marnix kwam puffend overeind. ‘Ik zou het gewoon bij je eigen naam laten: Femke Vreriks, daar is niets mis mee.’
‘Mannelijke schrijvers nemen ze meer serieus.’
‘Hoe kom je daar nu bij?' Hij nam een bekertje cassis van Femke aan. 'Heb je dat stuk in de Volkskrant gelezen? Mannen zijn uit. Of doe als Benno doet, met zijn B.A. Nortan: alleen initialen. Staat ook nog eens chique.
‘Wie zegt dat die B.A niet net zo goed een Barbara Andrea Nortan had kunnen zijn?’ Benno was bij deze woorden weer in zijn stoel gegleden. Lachte kort. Hij opende de roman die hij meegenomen had.

‘Wat lees je?’
‘Joseph Roth.’ Benno gaf Marnix het boek aan. ‘Je kan toch niet in Oostende aan het strand zitten zonder Roth te lezen?’

Marnix las de achterflap, zette het bekertje cassis naast zich in het zand. Bladerde het boek door. Er viel een envelop uit. Hij bukte om hem op te rapen.
‘Geef dat maar aan mij.’ Benno stak zijn hand uit. ‘Het lezen van andermans post is hetzelfde als vreemdgaan. Je neemt iets tot je dat niet van jou is.’
Het was al te laat.

‘B.A. Noorderwijl?’

‘Wat moest ik dan? Jij bent vast nooit gepest. Noorderkwijl noemden ze me. Dat ik ondanks mijn Twentse voornaam geen Twentse tongval heb, hielp ook niet mee natuurlijk.’

‘Sorry…’

‘Ik wilde voorkomen dat recensenten iets gingen schrijven als: “Die nieuwe roman van die Noorderkwal gooi je het beste ongelezen in zee.” Een pseudoniem heeft dezelfde beschermende werking als zonnebrandcrème. Ik kan het aanraden, Femke, zo hoef je minder een eeltlaag te kweken voor het geval ze je in kranten fileren. Moet je er wel voor zorgen dat je niet door je eigen schrijversvrienden ontmaskerd wordt.’

‘Wij hebben tenminste nog een keuze. Het is een groot voorrecht onder onze eigen naam te kúnnen publiceren. Dat was in Roth's tijd wel anders.’

Het beestje bij de naam noemen